Ojciec Jan Grande leczy ciała i dusze ludzi

Ojciec Jan Grande leczy ciała i dusze

Ojciec Grande - zakonnik ojców bonifratrów (Zakon Szpitalny Świętego Jana Bożego), posługujący w klasztorach we Wrocławiu i Legnicy, zielarz, dietetyk, znawca ludzkiego organizmu. Ojciec Grande zasłynął z poglądu, że naprawianie świata zaczyna się od kuchni. Dlatego tak niezwykle ważne jest to, co wkładamy do naszych garnków. Po powrocie do Polski skończył szkołę felczerską i wiele lat pracował w polskiej służbie zdrowia w PRL, między innymi w szpitalu zakaźnym leczącym chorych na gruźlicę. Sam Ojciec Jan Grande, jako dziecko chorował wiele lat na gruźlicę przewodu pokarmowego, a pierwsze jego doświadczenia z zakresu medycyny naturalnej, były próbami samoleczenia. Ojciec Jan Grande (urodzony jako Jerzy Majewski) był aktywny w Wrocławiu od połowy lat 90-tych  XX wieku (najpóźniej od 1995 roku, lub od około 1993 roku) do około 2005 roku, kiedy to przeniósł się do Legnicy. W Legnicy kontynuował posługę w Poradni Ziołolecznictwa przy klasztorze oo.  bonifratrów do czasu przejścia na emeryturę oraz śmierci w 2013 roku. Ojciec Jan Grande (właśc. Jerzy Majewski) wstąpił do Zakonu Braci Miłosierdzia (bonifratrów) w 1978 roku w Warszawie mając 44 lata, a potem przeniósł się do Wrocławia. 

Ojciec Jan Grande (Jerzy Majewski) - zakonnik i zielarz uzdrowiciel

Ojciec Jan Grande, człowiek z kresowymi genami, wierny sprawie polskiej na Wschodzie, tak naprawdę nazywał się Jerzy Majewski i urodził się w 1935 roku w Grodnie (niektórzy podają w 1934, ale to wedle kalendarza juliańskiego, w którym Nowy Rok 1935 wypadł 14 stycznia 1935 wedle kalendarza gregoriańskiego - stąd Jan Grande urodził się pomiędzy 1-14 stycznia 1935, gdyż tylko w tym czasie mógł się urodzić w 1934 roku kalendarza juliańskiego czyli prawosławnego). Podawana czasem data narodzin 18 grudnia 1934 jest w prawosławnym kalendarzu juliańskim, zatem zakonnik urodził się 1 stycznia 1935 roku wedle kalendarza gregoriańskiego. Jest synem zawodowego polskiego wojskowego i pochodzącej z zacnej rodziny greckich emigrantów matki (prawosławnej). Po wybuchu II wojny światowej został w ramach relokacji ludności wywieziony z matką i rodzeństwem z grupą Polaków na Syberię. W 1946 roku, 11-letni Jerzyk Majewski, mógł wraz z rodziną wrócić do odrodzonej Polski, świeżo wyzwolonej od hitlerowskiej okupacji niemiecko-austriackiej. Był wówczas już po tyfusie i cholerze, które ledwie przezył, a wlókł ze sobą do Polski gruźlicę jelit. Tak był fizycznie słaby, że kiedy wychodził na dwór, a powiał wiatr, to - jak wspominał po latach - zwyczajnie się przewracał, nie mógł ustać z wycieńczenia.

Ojciec Jan Grande do zakonu bonifratrów wstąpił już jako dojrzały, 44-letni mężczyzna. Był oblatem, a więc osobą świecką żyjącą w zakonie i według jego zasad, choć formalnie bez święceń zakonnych. Dlaczego wybrał tę wspólnotę? To proste, odpowiadał. Nie ma zakonu bardziej oddanego opiece nad chorymi. Nie ma też takiego, który miałby większe doświadczenie w ziołolecznictwie i niekonwencjonalnej medycynie. Bonifratrzy to ponad 400 lat tradycji ziołolecznictwa i lecznictwa tradycyjnego, w tym uzdrawiania duchowego (modły o uzdrowienie). Opowiadał nie tylko, że zamiast antybiotyku na przeziębienie lepsza będzie mikstura z czosnku, cebuli i cytryny, nie tylko dawał porady, jak gotować kaszę i herbatę, nie tylko tłumaczył, dlaczego nie powinno jeść się nabiału z mięsem. Podkreślał, jak istotne jest wspólne, rodzinne spożywanie posiłków, życie w zgodzie z naturą i własnym ciałem. Grande był nie tylko ziołolecznikiem, dietetykiem, niekonwencjonalnym medykiem. Był znawcą ludzkiej natury. Ludzie mu ufali, lgnęli do niego, czuli, że bije od niego jakieś ciepło. Ziołolecznictwa uczył się na Syberii, od szamanów syberyjskich, sam lecząc się z dziecięcej gruźlicy. Potem była wizyta w Tybecie i nauki u dostojnych Joginów-Lamów oraz Rimpoche.

W końcu jednak trafił do chrześcijańskiego klasztoru, o czym wspomina w wywiadach i biografiach. - Któregoś dnia w 1978 roku byłem przejazdem w Warszawie i stanął mi na drodze niewielki budynek klasztorny „dobrych braci”, boni fratrów, a przed nim na osmalonym krzyżu Jezus Chrystus z wyrwanym bokiem, kikutem zamiast ręki, ot, siedem nieszczęść. Wisiał tak, przypominając dramat już dość dawno minionej wojny - wspomina ojciec Jan Grande. Dziennikarska przygoda z ojcem Janem zaczęła się na początku lat 90-tych XX wieku, a jego wykłady na temat żywienia i pielęgnowania ludzkiego organizmu budziły ogromne zainteresowanie czytelników wielu gazet, w tym znanego wówczas Kuriera Lubelskiego. Łączny nakład licznych książek Ojca Grande z poradami kulinarnymi wyniósł do końca grudnia 2020 roku ponad 900 tysięcy egzemplarzy i ciągle rośnie. Pod drzwiami jego gabinetu w klasztorze Bonifratrów we Wrocławiu zawsze czekała kolejka ludzi. Chorych, zdrowych, ale zawsze też ciekawych porad słynnego zakonnika bonifraterskiego. Prawdziwy Uzdrowiciel i Szaman, znawca cudotwórczych receptur zielarskich i kulinarnych. Po śmierci rozpoczęły się modlitwy za duszę Ojca Jana Grande, a wiele osób utrzymuje, że żarliwe modlitwy za Jego duszę, łączone często z modłami o uzdrowienie kogoś z rodziny lub znajomych, powodowały cudowne uzdrowienia. Z czasem może doczekamy się duszy błogosławionej lub uświęconej charyzmatycznym darem uzdrawiania... 

Szamanizm Egzorcyzmy - RyuKyu i Okinawa

Szamanizm, filozofia i duchowość mieszkańców Ruykyu oraz Okinawy

Szamanizm, religia, duchowość i filozofia życiowa mieszkańców Wysp Ryukyu w tym Okinawy to środowisko w którym kształtowała się sztuka, którą współcześnie znamy jako Karate Do. Wierzenia i zwyczaje oraz filozoficzno-duchowe ideały mieszkańców Wysp Ryukyu są pewną mieszanką tradycyjnego silnego kultu przodków, animistycznych wierzeń w pozagrobowe życie dusz i duchów, wiary w istnienie bóstw oraz duchów świata niewidzialnego. Na wierzenia, religijność i duchowość mieszkańców Wysp Ryukyu wpłynęły wielkie systemy filozoficzno-religijne jak rodzimy szamanizm, konfucjanizm, taoizm, shintoizm oraz buddyzm. Jednym ze starożytnych wierzeń czy zasad jest onarigami (おなり神) czyli duchowe zwierzchnictwo kobiety pochodzącej od Amamikyu wyrażane w misteryjnym kapłaństwie kobiet (kapłanka zwana jest noro), a jej aktywność znana jest jako yuta czyli bycie medium ze światem przodków, duchów i bóstw. Jedną ze zdrowych zasad jest nieprzejadanie się, odchodzenie od stołu gdy żołądek wypoełniony jest jedzeniem w zaledwie 80 procentach. Dieta tradycyjna szamanów, stosowana także w okinawskim Karate Do, opiera się na spożywaniu posiłków z ryżem i warzywami, a także piciu zielonej herbaty. W zdrowym odżywianiu dominują produkty pochodzenia roślinnego, których jest około 4/5 czyli 80 procent przy jednoczesnej dużej różnorodności produktów w liczbie ponad 200 rozmaitych roślin do zjedzenia. 

Ishiganto

Odżywianie mieszkańców Okinawy to połączenie kuchni japońskiej, chińskiej i tajwańskiej, a jej elelmnty na zachodzie kojarzy się z makrobiotyką. Podstawę stanowią soja, pełny ryż, słodkie ziemniaki, owoce, warzywa. Najpopularniejszą potrawą na Okinawie jest champuru – mieszanka tofu, sezonowych warzyw i gorzkiego melona (goya). Jednak największym atutem tej diety jest jej różnorodność. W kuchni na Okinawie wykorzystuje się średnio około 200 produktów, z których 35 je się regularnie, a aż 18 niemal każdego dnia. Specyfiką odżywiania mieszkańców Okinawy jest to, że zawiera niezwykle dużo flawonoidów, a to najsilniejsze ze znanych przeciwutleniaczy. Chronią przed atakiem wolnych rodników i dlatego potrafią pomóc na dłużej zachować młodość. Specjaliści od żywienia zalecają, aby produkty bogate we flawonoidy pojawiały się w naszej diecie, tak jak u mieszkańców Okinawy, przynajmniej trzy razy w ciągu dnia. Niezmiernie dużo tych cennych związków zawiera zielona herbata. Bogate w falwonoidy są również soja, czerwone winogrona, kakao, nasiona lnu, aronia, żurawiny, jagody, maliny, czarne porzeczki, jeżyny, truskawki i owoce cytrusowe. Okinawska recepta na zdrowie pozwala jeść mięso ssaków czy drobiu, ale nie występuje ono w jadłospisie częściej niż raz w tygodniu. Zamiast mięsa takiego jak wieprzwina jada się ryby, szczególnie ryby o ciemnym mięsie jak tuńczyk i makrela. Studia nad okinawskimi stulatkami pokazały, że w ich diecie rzadko pojawiają się słodycze i mocne trunki (wino, alkohol). W jadłospisie powinien się znaleźć na stałe słodki ziemniak, który zawiera wiele antyoksydantów. Okinawa jest znana z długowieczności jej mieszkańców i największej ilości stulatków w populacji. 

Okinawa ma odrębne wierzenia bliskie animizmowi i szamanizmowi. Ryukiuańskie tradycje szamańskie i systemy duchowości mają charakter matriarchalny, gdzie kobiety pełnią najważniejsze funkcje. Za czasów królestwa religia była zinstytucjonalizowana, a kapłanki noro wciągnięte w administrację państwa. Najwyższą kapłanką była kikoe ōgimi – zazwyczaj siostra lub żona króla. Według tradycyjnych wierzeń kobiety posiadają moc ochronną dla mężczyzn. Na Okinawie popularny jest szamanizm podobny do hawajskiej Huny. Szamanki yuta pełnią ważną funkcję w społeczeństwie, pomagając ludziom uporządkować swe relacje z duchami przodków. Buddyzm i sintoizm (shinto) nie zapuścił głębokich korzeni w społeczeństwie Okinawy i stąd brak tutaj licznych świątyń buddyjskich i sintoistycznych chramów jakie występują w Japonii. Okinawa jest znana z pięknych pieśni ludowych oraz instrumentu sanshin na którym chętnie grają tamtejsi adepci sztuk walki, w tym karate. Sanshin trafił na Okinawę z Chin w XIV wieku i wywodzi się od chińskiego sanxian. Z Okinawy trafił później do Japonii dając początek samisenowi. Różnica między sanshinem a samisenem jest taka, że sanshin jest obciągnięty skórą węża, a samisen skórą kota.